دلتنگ که می شوم، در خیالم بارها و بارها ظهور می کنی. سکوت که می کنم، در ذهنم زمزمه ی عشق می شوی. به خواب که می روم، رویای شبانگاهم تویی. و در بیداری، تمام وجود من... تو را که اندیشه می کنم، دلم آرام می گیرد. گاهی حس می کنم گریز می زنی از کودکانه های سرشارم. اما... خود نیز پر می شوی از کودکانه هایی که آینه ی کودکانه های من است. تمام روز ترانه می خوانم. ترانه هایی با نوای عشق... سروده های آتشین... نغمه های دلنشین... به نسیم اگر گوش بسپری، خواهی شنیدشان. باز هم دلم هوس باران کرده. همان بارانی که گیسوانت را نم دار می کند و بر گونه هایت می غلتد! همان بارانی که دوست داریم تا آسمان به سویش دوان دوان پیش برویم و با اشتیاق ابر عشق بازی کنیم! هرچند برای شوق نم باران دلم تنگ شده، اما آفتاب عالم تاب برایم تکراری نمی شود. چون یادم می آورد درخشش چشمانت را، آندم که با عشق به چشمان مشتاقم می نگری! چون حرارتش گرمم می کند، درست مثل آتشین ترین بوسه های عاشقانه! می خندی، می خندم! می شکفی، می شکفم! آغوش که بگشایی، پر می گیرم! شبها با صدای لالایی جیرجیرک ها و بامدادان با نوای به پا خیز مرغ سحر، برایت سرود محبت می خوانم، با تمام دل! با تو که باشم، آرامش خیالم می شوی و اطمینان قلبم! آنگاه، دست در دستان تو تا اوج احساس بی پروا خواهم دوید! لحظه های بی تو، دلم به دقایقی خوش است که صدای پر مهرت موجی از مهر و طنینی از سرور می شود و از پشت خط های پیوند، آرامم می کند. هرچند این عتش را می فروزد و برای دیداری دوباره تشنه ترم می کند! بودنت را با تمام اشک ها و لبخند ها، مهربانی ها و خشم ها، اخم ها و عاشقانه ها، با تمام ستاره های تاریک و روشن، با تمام نغمه های تلخ و شیرین، بودنت را با تمام خوبی ها و باز هم خوبی هایی که داری، نیازمندم! مباد ثانیه ای ترکم کنی که وجودم از عشق است و عشق بی تو بی جان! می میرم بی سلام عاشقانه ات! وقتی که می روی، در انتظار سلام دوباره ات هر چه شمردنیست می شمرم تا بازگردی! باران می شوم، بر گیسوانت می بارم و بر گونه هایت می لغزم! آرام دلت می شوم و خنکای وجودت، در حرارت آتشین آفتاب... می بارم... می بارم... بارانی می شوم از عشق! عاشقانه می زیم، با تو! ای همدم! ای هم راز... نسیمی گر بوزد، مثل یک قاصدک به سویت خواهم شتافت تا پیغام دل را به قلبت هدیه کنم. عاشقانه... فراتر از عاشقانه دوستت دارم!